PooYiNGPoMYaW's profile*:‧。★ⓚⓞⓞ ⓨⓤⓘ ★.｡.:*PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
*:‧。★ⓚⓞⓞ ⓨⓤⓘ ★.｡.:*★เก็บเราไว้ทำไม เมื่อเทอไม่เคยรักกัน★ 3'Feb ปีกว่าแล้วหรอโห นานจังวะ กูไม่ได้เข้ามาในนี้เลยหรอเนี่ย มัวทำไรยู๋ว่า 1 ปี ที่ผ่าน มีเรื่องราวมากมาย แค่รายละเอียดนี่สิ ลึกซึ้ง แค่คิดก้อนะ เเหวะ...ตัวเอง แต่ยังไงไม่ว่าอะไร กูก้อไม่มีทางเดินกลับหลังแน่นอน คนอย่างกูมีแต่เดินหน้า ถึงทางที่กูเดิน จะไม่ราบเรียบ ไม่สมหวัง ในสิ่งที่คิดก้อตาม คนอย่างกู ก้อเปงคนอย่างกูนี่แหละ จะให้เปงคนอื่นได้ไงว๊า me is me not is u นี่กูคงจะชอบผู้ชายคนนั้นมากนะเนี่ย ถึงได้มาพร่ำอ่ะไรมากมายชนาดนี้ง่ะ แต่ตอนนี้รู้ว่า กูชอบอะไร ไม่ชอบอะไร กูชอบและรักตัวเองมากๆๆๆ กูไม่ชอบ อะไรที่หลอกลวง นั่นนี่โน่น จุฟๆๆๆ ความทรงจำแห่ง.....ของตัวอ้วน (คัยคือตัวอ้วน????)ตัวอ้วนยังจำได้
ปีแรกที่เข้ามาเรียนคณะนี้
..เทอมสองของปีสองต้องเรียนร่วมกับเดกคณะอื่น เพราะเปงวิชาเลือก ถึงแม้จะเป็นปีที่สองที่ได้มาอยู่มหาลัยนี้ก็ตามที ซึ่งทำให้ตัวอ้วนได้เจอกับตัวโตเป็นครั้งแรก (ที่จิงเราเดินสวนกันบ่อยมากแต่ไม่ได้สนใจไรมาก..) ในห้องเรียนจะมีโต๊ะซึ่งถูกจัดวางเป็นระเบียบ เปงแถวไปจนแถวสุดท้าย ตัวอ้วนเลือกที่จะนั่งแถวสุดท้ายริมหน้าต่าง จนประมาณอาทิตย์ที่ 3 ก็ปรากฏว่ามีผู้ชายคนนึงคนหนึ่งเข้ามานั่งแถวเดียว กับตัวอ้วนแต่ไม่ได้ติดกันเพราะเพื่อนนั่งยู๋ ตอนที่ตัวโตเดินเข้ามานั่ง เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ใจเต้นเล็กน้อย... เพราะเราพอจะเห็นเค้าผ่านๆมาบ้างแล้วและก็เห็นว่า อืม..ดีเนอะ ก็แอบปลื้มเล็กๆที่เราไดเรียน้อยู่ห้องเดียวกัน แต่เพื่อนอีกคนของเราก้อแอบปลื้มเค้าเหมือนกัน ก้อไม่ว่ากัน แต่ก็ไม่ได้คุยไม่ได้คิดอะไร... จนกระทั่งเรานั่งเรียนไปสักพัก ก้อเริ่มอยากรู้ว่าเค้าชื่อไร แต่ก้อไม่ได้ถามใครจนเพื่อนเค้าเรียกถึงรู้ว่าเค้าชื่อ.... รู้ชื่อก้อเท่านั้นไม่ได้คิดไร แต่เราเริ่มเจอกันบ่อยขึ้นโดยที่เค้าไม่รุ้ว่า มีกลุ่มคนกลุ่มนึงแอบมองและพูดถึงเค้า ยู๋บ่อยครั้ง จนเพื่อนๆทนไม่ไหวไปขอเบอร์เค้ามา..... ได้มาก้อเท่านั้นไม่ได้คิดไร จนมาถึงช่วงสอบตรงกับวันวาเลนไทน์(เริ่มคิดแหละ) อยากโทรนะแต่ไม่กล้าเลยส่งข้อความไปแทนและพอตอนเย็นเค้าก้อโทรมา นั่นนี่โน่นและนั่นก้อเปงครั้งแรกที่ได้คุยกัน ถือว่าเปงวาเลนไทน์เเรกเลยก้อว่าได้แล้วก้อคุยกันเรื่อย จนสอบเสร็จปิดเทอมตัวอ้วนคิดว่าไม่อยากคุยแล้วคุยแล้วรู้สึก ไม่อยากเอาตัวเองไปพัวพันกะความรู้สึกแบบนั้น เพราะถ้ารู้สึกความเจ็บปวดก้อจะตาม ตัวอ้วนเลือกที่จะไม่ใช้โทรศัพท์ตลอดช่วงปิดเทอม และเวลาก้อล่วงเลยมาจะ3เดือนแหละ แล้วที่สำคัญใกล้ถึงวันเกิดตัวอ้วนด้วยฝูงเพื่อนต้องโทรมา หรือไม่ก้อส่งข้อความมาอวยพรแน่เลย และก้อไม่ผิดหวังเปิดเครื่องชาร์ตแบตไม่นานก้อมีคนโทรมา แต่เบอร์ไม่คุ้นเอาสะเลย แต่เราก้อเลือกที่จะรับ ก้อคุยเค้าคือคนนั้น คนที่เราคุยกันก่อนปิดเทอมเค้ารู้ได้ไงเพราะไม่เคยบอก (เพื่อนมาสารภาพว่าโทรไปบอก..) ตัวโตก้ออวยพรนั่นนี่โน่นก้อคุยกัน และความรู้สึกก้อเริ่มกลับมา จากตอนนั้นถึงตอนนี้ก้ออยู๋ปี4แล้วแหละ เราคุยกันเรื่อยมา เราเดินสวนกันที่มหาลัย ก้อเหมือนคนที่ไม่รุ้จักกัน ไม่รุว่าที่โทรคุยกันโทรเพื่อแต่ก้อคุยวะเออ.... เพื่อนถามว่าเปงแฟนกันมั้ยคัยจะตอบได้เต็มปากว่าเปงวะ แค่ได้คุยกันทางโทรศัพท์แต่ไม่เคยได้ไปไหน พูดง่ายๆๆๆๆ ก้อคือเรารู้จักกันแค่เสียงเราเคยเจอกันยิ้มให้กันทักกันนิดหน่อย พอกลับถึงบ้านก้อโทรคุยกันแต่พอเจอหน้ากลับไม่มีเรื่องให้คุยกัน ตลกวะความสัมพันธ์ไรวะเนี่ย เฮ้อ......... แต่กูพูดได้เต็มปากว่ากูชอบเค้าแต่กูไม่เคยบอกเค้าสักครั้ง ถ้าเปงคู่อื่นคงไปถึงไหนๆๆกันแล้วแต่กูไม่ใช่ไง คุยกูคุยได้แต่นัดเจอนั่นนี่โน่นก้อไม่อ่ะจนกูรู้สึกว่ากูรู้สึกยู๋คนเดียว เค้าอาจไม่ได้รู้สึกด้วยเลยแต่ก้อยังคุยกะเค้านะดีใจทุกเค้าที่เค้าโทรมา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วตัวโตเค้ามีคนของเค้ายู๋แล้ว จากที่กูเคยส่งข้อความหาเค้ากูก้อไม่ทำแล้วครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน 14/12/2007เหมือนไม่นานเนอะ แต่กูรู้สึกว่านานจังจะเรียกว่ารักก้อคงไม่ใช่เพราะรู้สึกยู๋คนเดียว แฮ่ๆๆ.แต่ก้อดีใจที่เราได้รู้จักกันได้คุยกัน เรายู๋ใกล้กันแต่เราไม่เคยเหงกันเลย และนี่ก้อคงจะเปงครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จะมีความรู้สึกแบบนี้ ต่อแต่นี้ไปไม่ขอมีความรู้สึกพวกนี้อีกตลอดไป.....และตลอดไป โลกนี้ไม่มีรักแท้ฉันเหนื่อยนะ กับการตามหาความรัก ที่เรียกว่ารักแท้... หรือจิงๆ แล้ว บนโลกนี้ไม่มี...... ไม่มีเหลืออยู่เลย ฉันผิดด้วยหรือ ที่ฉันใช้สมอง และความรักนำทาง ในการตามหาใครคนนั้น ฉันผิดด้วยหรือ ที่ฉันซื่อสัตย์ รักใคร รักจริง ถ้าเหล่านั้น คือ ความผิดจริง พวกคุณ อย่าเดินเข้ามาหาฉันเลย เพราะฉันไม่ใช่เป้าหมายของคุณ ฉันอ่อนแอเกินไป ที่จะรับกับคำว่า ผิดหวัง และหลอกลวง ดีนะที่เชื่อมาตลอดว่าบนโลกนี้ไม่มีรักแท้... หัวใจยู๋ที่เราจะสุขจะทุกข์เราต้องเปงคนกำหนด...มะช่ายคนอื่น นี่คือตอนจบ..*"TiWaBoX"*..
..เมื่อเราสองคนไม่ค่อยพูดกัน ยิ่งนานนับวันสองเราเริ่มเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยคุ้น เป็นคนที่เหินห่าง ต่างคนคิดไปว่ามีเรื่องราว
ต่างใจคิดกันไปเองทุกอย่าง ต้องไกลห่าง เปลี่ยนแปลงความรักเป็นการเฉยชา...
..เปลี่ยนวันที่มีความหมาย กลับกลายเป็นวันที่ดูไร้ค่า เมื่อเธอก็ยังไม่พูดจา และฉันก็ทำเป็นเฉยชา................
นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน ยิ่งนานก็ยิ่งเหินห่าง มีแต่วันเวลาที่สูญเปล่า เพราะความไม่เข้าใจกันแค่นิดเดียว จึงทำให้เราแยกทาง
ไม่มีวันที่เรา จะย้อนเวลากลับคืน******.
.แค่อยากให้เราได้เริ่มใหม่ ไม่อยากให้ใครต้องมาเปลื่ยน และฉันจะยอมรับ เรื่องราวที่ฉันเดินผิดทาง อยากเพียงให้เธอได้เข้าใจ
ไม่อยากให้ใครต้องไกลห่าง ทุกๆอย่าง จะมีแต่เราเคียงข้างกัน
.ด้วยเพียงแค่คำหนึ่งคำ อาจทำให้รักเรายังสำคัญ แต่ฉันไม่เคยได้พูดมัน ทั้งใจฉันยัง ห่วงแต่เธอ By "YuI BaD GirL" กลัว...ไม๊...กลัว"tiwawan"
เรื่องของความรัก เอ๊าะๆ ตูรุจักคำนี้หรอ
ไม่แน่ใจหว่ะเพราะตูคิดว่า มันเป็นการนำตัวตูเองเข้าไปพัวพันกับความรัก มันเสี่ยงนะโว๊ย... เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ... ถูกทำให้ผิดหวัง...ถูกทอดทิ้ง..และทำให้เจ็บปวด ......sad.....
..... ก้อตูคิดว่า ..ความรักมันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตง่ะ...
แต่จะว่าไปมันก็มีค่า.. ต่อการที่จะมีชีวิตอยู่
เป็นแรงบันดาลใจ สู้ สู้.....อะไรเงี้ย แต่ตูก้อยังกลัวความรักยู๋ดี
มันผิดไม๊ที่ตูกลัวมัน แต่ตูไม่ได้วิ่งหนีความรักนะ แต่ตูชอบหลอกลวงตัวเองนะว่า มีความสุขดีจังกับการอยู่คนเดียว และสร้างกำแพงหนา ๆๆ ขึ้นมาปิดตัวเองไว้
เพราะกลัวจะต้องรักคัย ๆๆ แต่ตูลืมคิดไปนิดส์ว่า ถึงตูจะวิ่งหนียังไง ก็หนีไม่พ้นยู๋ดี เพราะความรักมันอยู่...เนี่ย อวัยวะส่วนหนึ่งในร่างกายของเรา ค่อนไปทางซ้าย และไม่มีคู่ด้วย หุหุ
จะหนียังไงมันก็เจ็บอยู่ลึก ๆ ยู๋ดี .... เส้นทางเดินของความรัก มันอาจจะไม่ได้เหงภาพที่แจ่ม
แต่เทียบกะสิ่งที่รออยู่ที่ปลายทาง ก็มีค่ามากพอ ที่จะเชิญชวนตูให้เดินเข้าไปหา ...แทนที่ตูจะวิ่งหนีมัน ก็จะลองเปลี่ยนเป็นวิ่งเข้าหาเลยล่ะกัน...55+
ลองไปเจอกันสักตั้งดีม่ะ |
||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
