PooYiNGPoMYaW's profile*:‧。★ⓚⓞⓞ ⓨⓤⓘ ★.｡.:*PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ปีกว่าแล้วหรอโห นานจังวะ กูไม่ได้เข้ามาในนี้เลยหรอเนี่ย มัวทำไรยู๋ว่า 1 ปี ที่ผ่าน มีเรื่องราวมากมาย แค่รายละเอียดนี่สิ ลึกซึ้ง แค่คิดก้อนะ เเหวะ...ตัวเอง แต่ยังไงไม่ว่าอะไร กูก้อไม่มีทางเดินกลับหลังแน่นอน คนอย่างกูมีแต่เดินหน้า ถึงทางที่กูเดิน จะไม่ราบเรียบ ไม่สมหวัง ในสิ่งที่คิดก้อตาม คนอย่างกู ก้อเปงคนอย่างกูนี่แหละ จะให้เปงคนอื่นได้ไงว๊า me is me not is u นี่กูคงจะชอบผู้ชายคนนั้นมากนะเนี่ย ถึงได้มาพร่ำอ่ะไรมากมายชนาดนี้ง่ะ แต่ตอนนี้รู้ว่า กูชอบอะไร ไม่ชอบอะไร กูชอบและรักตัวเองมากๆๆๆ กูไม่ชอบ อะไรที่หลอกลวง นั่นนี่โน่น จุฟๆๆๆ ความทรงจำแห่ง.....ของตัวอ้วน (คัยคือตัวอ้วน????)ตัวอ้วนยังจำได้
ปีแรกที่เข้ามาเรียนคณะนี้
..เทอมสองของปีสองต้องเรียนร่วมกับเดกคณะอื่น เพราะเปงวิชาเลือก ถึงแม้จะเป็นปีที่สองที่ได้มาอยู่มหาลัยนี้ก็ตามที ซึ่งทำให้ตัวอ้วนได้เจอกับตัวโตเป็นครั้งแรก (ที่จิงเราเดินสวนกันบ่อยมากแต่ไม่ได้สนใจไรมาก..) ในห้องเรียนจะมีโต๊ะซึ่งถูกจัดวางเป็นระเบียบ เปงแถวไปจนแถวสุดท้าย ตัวอ้วนเลือกที่จะนั่งแถวสุดท้ายริมหน้าต่าง จนประมาณอาทิตย์ที่ 3 ก็ปรากฏว่ามีผู้ชายคนนึงคนหนึ่งเข้ามานั่งแถวเดียว กับตัวอ้วนแต่ไม่ได้ติดกันเพราะเพื่อนนั่งยู๋ ตอนที่ตัวโตเดินเข้ามานั่ง เราก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ใจเต้นเล็กน้อย... เพราะเราพอจะเห็นเค้าผ่านๆมาบ้างแล้วและก็เห็นว่า อืม..ดีเนอะ ก็แอบปลื้มเล็กๆที่เราไดเรียน้อยู่ห้องเดียวกัน แต่เพื่อนอีกคนของเราก้อแอบปลื้มเค้าเหมือนกัน ก้อไม่ว่ากัน แต่ก็ไม่ได้คุยไม่ได้คิดอะไร... จนกระทั่งเรานั่งเรียนไปสักพัก ก้อเริ่มอยากรู้ว่าเค้าชื่อไร แต่ก้อไม่ได้ถามใครจนเพื่อนเค้าเรียกถึงรู้ว่าเค้าชื่อ.... รู้ชื่อก้อเท่านั้นไม่ได้คิดไร แต่เราเริ่มเจอกันบ่อยขึ้นโดยที่เค้าไม่รุ้ว่า มีกลุ่มคนกลุ่มนึงแอบมองและพูดถึงเค้า ยู๋บ่อยครั้ง จนเพื่อนๆทนไม่ไหวไปขอเบอร์เค้ามา..... ได้มาก้อเท่านั้นไม่ได้คิดไร จนมาถึงช่วงสอบตรงกับวันวาเลนไทน์(เริ่มคิดแหละ) อยากโทรนะแต่ไม่กล้าเลยส่งข้อความไปแทนและพอตอนเย็นเค้าก้อโทรมา นั่นนี่โน่นและนั่นก้อเปงครั้งแรกที่ได้คุยกัน ถือว่าเปงวาเลนไทน์เเรกเลยก้อว่าได้แล้วก้อคุยกันเรื่อย จนสอบเสร็จปิดเทอมตัวอ้วนคิดว่าไม่อยากคุยแล้วคุยแล้วรู้สึก ไม่อยากเอาตัวเองไปพัวพันกะความรู้สึกแบบนั้น เพราะถ้ารู้สึกความเจ็บปวดก้อจะตาม ตัวอ้วนเลือกที่จะไม่ใช้โทรศัพท์ตลอดช่วงปิดเทอม และเวลาก้อล่วงเลยมาจะ3เดือนแหละ แล้วที่สำคัญใกล้ถึงวันเกิดตัวอ้วนด้วยฝูงเพื่อนต้องโทรมา หรือไม่ก้อส่งข้อความมาอวยพรแน่เลย และก้อไม่ผิดหวังเปิดเครื่องชาร์ตแบตไม่นานก้อมีคนโทรมา แต่เบอร์ไม่คุ้นเอาสะเลย แต่เราก้อเลือกที่จะรับ ก้อคุยเค้าคือคนนั้น คนที่เราคุยกันก่อนปิดเทอมเค้ารู้ได้ไงเพราะไม่เคยบอก (เพื่อนมาสารภาพว่าโทรไปบอก..) ตัวโตก้ออวยพรนั่นนี่โน่นก้อคุยกัน และความรู้สึกก้อเริ่มกลับมา จากตอนนั้นถึงตอนนี้ก้ออยู๋ปี4แล้วแหละ เราคุยกันเรื่อยมา เราเดินสวนกันที่มหาลัย ก้อเหมือนคนที่ไม่รุ้จักกัน ไม่รุว่าที่โทรคุยกันโทรเพื่อแต่ก้อคุยวะเออ.... เพื่อนถามว่าเปงแฟนกันมั้ยคัยจะตอบได้เต็มปากว่าเปงวะ แค่ได้คุยกันทางโทรศัพท์แต่ไม่เคยได้ไปไหน พูดง่ายๆๆๆๆ ก้อคือเรารู้จักกันแค่เสียงเราเคยเจอกันยิ้มให้กันทักกันนิดหน่อย พอกลับถึงบ้านก้อโทรคุยกันแต่พอเจอหน้ากลับไม่มีเรื่องให้คุยกัน ตลกวะความสัมพันธ์ไรวะเนี่ย เฮ้อ......... แต่กูพูดได้เต็มปากว่ากูชอบเค้าแต่กูไม่เคยบอกเค้าสักครั้ง ถ้าเปงคู่อื่นคงไปถึงไหนๆๆกันแล้วแต่กูไม่ใช่ไง คุยกูคุยได้แต่นัดเจอนั่นนี่โน่นก้อไม่อ่ะจนกูรู้สึกว่ากูรู้สึกยู๋คนเดียว เค้าอาจไม่ได้รู้สึกด้วยเลยแต่ก้อยังคุยกะเค้านะดีใจทุกเค้าที่เค้าโทรมา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วตัวโตเค้ามีคนของเค้ายู๋แล้ว จากที่กูเคยส่งข้อความหาเค้ากูก้อไม่ทำแล้วครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน 14/12/2007เหมือนไม่นานเนอะ แต่กูรู้สึกว่านานจังจะเรียกว่ารักก้อคงไม่ใช่เพราะรู้สึกยู๋คนเดียว แฮ่ๆๆ.แต่ก้อดีใจที่เราได้รู้จักกันได้คุยกัน เรายู๋ใกล้กันแต่เราไม่เคยเหงกันเลย และนี่ก้อคงจะเปงครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จะมีความรู้สึกแบบนี้ ต่อแต่นี้ไปไม่ขอมีความรู้สึกพวกนี้อีกตลอดไป.....และตลอดไป โลกนี้ไม่มีรักแท้ฉันเหนื่อยนะ กับการตามหาความรัก ที่เรียกว่ารักแท้... หรือจิงๆ แล้ว บนโลกนี้ไม่มี...... ไม่มีเหลืออยู่เลย ฉันผิดด้วยหรือ ที่ฉันใช้สมอง และความรักนำทาง ในการตามหาใครคนนั้น ฉันผิดด้วยหรือ ที่ฉันซื่อสัตย์ รักใคร รักจริง ถ้าเหล่านั้น คือ ความผิดจริง พวกคุณ อย่าเดินเข้ามาหาฉันเลย เพราะฉันไม่ใช่เป้าหมายของคุณ ฉันอ่อนแอเกินไป ที่จะรับกับคำว่า ผิดหวัง และหลอกลวง ดีนะที่เชื่อมาตลอดว่าบนโลกนี้ไม่มีรักแท้... หัวใจยู๋ที่เราจะสุขจะทุกข์เราต้องเปงคนกำหนด...มะช่ายคนอื่น นี่คือตอนจบ..*"TiWaBoX"*..
..เมื่อเราสองคนไม่ค่อยพูดกัน ยิ่งนานนับวันสองเราเริ่มเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงจากคนที่เคยคุ้น เป็นคนที่เหินห่าง ต่างคนคิดไปว่ามีเรื่องราว
ต่างใจคิดกันไปเองทุกอย่าง ต้องไกลห่าง เปลี่ยนแปลงความรักเป็นการเฉยชา...
..เปลี่ยนวันที่มีความหมาย กลับกลายเป็นวันที่ดูไร้ค่า เมื่อเธอก็ยังไม่พูดจา และฉันก็ทำเป็นเฉยชา................
นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน ยิ่งนานก็ยิ่งเหินห่าง มีแต่วันเวลาที่สูญเปล่า เพราะความไม่เข้าใจกันแค่นิดเดียว จึงทำให้เราแยกทาง
ไม่มีวันที่เรา จะย้อนเวลากลับคืน******.
.แค่อยากให้เราได้เริ่มใหม่ ไม่อยากให้ใครต้องมาเปลื่ยน และฉันจะยอมรับ เรื่องราวที่ฉันเดินผิดทาง อยากเพียงให้เธอได้เข้าใจ
ไม่อยากให้ใครต้องไกลห่าง ทุกๆอย่าง จะมีแต่เราเคียงข้างกัน
.ด้วยเพียงแค่คำหนึ่งคำ อาจทำให้รักเรายังสำคัญ แต่ฉันไม่เคยได้พูดมัน ทั้งใจฉันยัง ห่วงแต่เธอ By "YuI BaD GirL" กลัว...ไม๊...กลัว"tiwawan"
เรื่องของความรัก เอ๊าะๆ ตูรุจักคำนี้หรอ
ไม่แน่ใจหว่ะเพราะตูคิดว่า มันเป็นการนำตัวตูเองเข้าไปพัวพันกับความรัก มันเสี่ยงนะโว๊ย... เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ... ถูกทำให้ผิดหวัง...ถูกทอดทิ้ง..และทำให้เจ็บปวด ......sad.....
..... ก้อตูคิดว่า ..ความรักมันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตง่ะ...
แต่จะว่าไปมันก็มีค่า.. ต่อการที่จะมีชีวิตอยู่
เป็นแรงบันดาลใจ สู้ สู้.....อะไรเงี้ย แต่ตูก้อยังกลัวความรักยู๋ดี
มันผิดไม๊ที่ตูกลัวมัน แต่ตูไม่ได้วิ่งหนีความรักนะ แต่ตูชอบหลอกลวงตัวเองนะว่า มีความสุขดีจังกับการอยู่คนเดียว และสร้างกำแพงหนา ๆๆ ขึ้นมาปิดตัวเองไว้
เพราะกลัวจะต้องรักคัย ๆๆ แต่ตูลืมคิดไปนิดส์ว่า ถึงตูจะวิ่งหนียังไง ก็หนีไม่พ้นยู๋ดี เพราะความรักมันอยู่...เนี่ย อวัยวะส่วนหนึ่งในร่างกายของเรา ค่อนไปทางซ้าย และไม่มีคู่ด้วย หุหุ
จะหนียังไงมันก็เจ็บอยู่ลึก ๆ ยู๋ดี .... เส้นทางเดินของความรัก มันอาจจะไม่ได้เหงภาพที่แจ่ม
แต่เทียบกะสิ่งที่รออยู่ที่ปลายทาง ก็มีค่ามากพอ ที่จะเชิญชวนตูให้เดินเข้าไปหา ...แทนที่ตูจะวิ่งหนีมัน ก็จะลองเปลี่ยนเป็นวิ่งเข้าหาเลยล่ะกัน...55+
ลองไปเจอกันสักตั้งดีม่ะ อย่าเสียใจในสิ่งที่ทำเวลารักใคร . . . อย่าเสียใจในสิ่งที่แกทำ และแล้ววันนี้ก้อมาถึงและแล้ววันนี้ก้อมาถึงแล้ว
หลอกกันน่ะ
หลอก
เค้ามีแฟนแล้วอ่ะ
จบ??
อย่ามาสงสารนะ แล้ววันนี้ก้อมาถึง รึป่าว ???แล้ววันนี้ก็มาถึง. . .
วันที่ต้องเริ่มนับหนึ่งกับความปวดร้าว วันที่ต้องอยู่คนเดียวกับความเหงา วันที่ต้องเศร้าเหงาใจ ก็เตือนตัวเองแล้วอย่าไปรัก แต่ใจมันทึกทักจะไปให้ได้ พอเจ็บมาแล้วจึงเข้าใจ ทำตามความคิดใว้คงจะดี. . . คงไม่ต้องมาปวดร้าวอย่างนี้. . . คงไม่ต้องมีวันน้ำตาไหล ไม่รู้ว่าทำไมจึงยอมปวดใจ ยอมที่จะรักใครบางคนที่ไม่รักเรา หากวันไหนที่ต้องเริ่มนับหนึ่ง. . . ให้เริ่มนับสองไปพร้อมกันเลยดีไหม แล้วสาม. . .สี่คงตามไป. . .ด้วยหัวใจที่มั่นคง ไม่เคยมีใครไม่ผิดหวังกับความรัก ไม่เคยมีใครอยากอกหักกับความหวัง หากรักใครอย่างจริงจัง. . . แม้ผิดหวังแต่ได้บทเรียนที่ดี อย่างน้อยเราก็ได้รู้. . . ความเจ็บปวดจากความรักเป็นอย่างไร เมื่อมีความรักอีกครั้งใยต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ ที่ผ่านมารู้แล้วความเจ็บปวดเป็นอย่างไร ฉะนั้นรักครั้งใหม่. . .นับสอง. . .สาม. . .สี่. . .ไปทีเดียว
14 May, 200714 พฤษภาคม 2550 วันนี้วันเกิดกูว่ะ เพื่อนส่งข้อความมาเยอะแยะเลย ดีจั้ย..ดีจัย. ก่อนที่จะถึงวันเกิด 2 วัน พ่อ แม่ พี่ น้อง ป้ากู ก้อจัดให้แล้วเรียบร้อยแล้ว กินแหลกเลยตู ขอบอกว่าน้ำหนักลดลงเด้อ ลงตั้ง 5 กิโล แน่ะ กูละดีใจ กางเกงที่เคยใส่ไม่ได้ ตอนนี้ก้อกลับมาใส่ได้สะงั้น เสื้อที่ใส่แล้วพุงปลิ้นตอนนี้ก้อไม่แล้วหล่ะ แฮ่ ๆๆ
ยังไงก้อ THANKS น้า ทุกคนเลย แหม ยังอุตส่าห์จำกันได้ เพราะตัวกูเองยังจำไม่ได้เลย
เหม่งอ่ะคนแรกเลยน้า >>>> ไว้ไปกิน MK กันน๊ะ
ทุก ๆ วันที่แสนน่าเบื่อ .....เบื่อ ว่ะ กูละเบื่อ ฝึกงานก้อดีอ่ะนะ
แต่มันได้ทำอะไรที่เหมือนเดิมทุก ๆวัน มันก้อเบื่ออ่ะ
อาจเพราะรู้สึกว่ามาฝึกงานมั้งถึงได้รู้สึกเบื่อ
เบื่อกะอะไรที่มันเดิม ๆ กลิ่นเดิม ๆ อยากกลับบ้านอ่ะ
กูมาฝึกงาน ต้องเข้าโรงบาลถึง 2 รอบ คิดดูดิ
จมูกแม่งเน่า น่าเบื่อฉิบ........เบื่อ ๆๆๆๆๆๆๆ
อีกตั้ง5อาทิตย์แน่ะถึงจะได้กลับบ้าน
โกดจานที่ส่งมาที่ร้อน ๆ ๆ เหม็น ๆๆ
คิดถึง เพื่อน ๆ ทุกคนเลยที่กู รักนะ
กลับไปมีเรื่องอะไรจะเล่าให้ฟังตั้งมากมายแน่ะ
แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้งน่ะ
บ๊าย บ๊าย
****คิดถึงเทอคนนั้นด้วยนะ*** อิอิ สองเรา"เราเปงแฟนกัน"
แค่4คำนี้เปงปลื้มเลยตู
อัพแค่นี้แหละ ขอไปมีความสุขก่อนน้า
จิงป่าวว่ะ ????
วันแรกวันนี้เปงการทำงานวันแรก
ของอันตัวเรา ซึ่งเหม็นมากเลยวะ
ครึ่งเช้าแรกยังไม่ได้ทำรหนอกจาก
ดูไปเรื่อย ๆ
แต่ตอนบ่ายสิไม่รุว่าจะได้ทำไร
แต่ก้อสนุกดีนะ
เพราะได้รับการต้อนรับที่
ที่ถือว่าดีมากเลยล่ะ
แต่มีเรื่องนึงที่เสียใจมากเลย
เพราะกูตก หลักวิศวกรรมอาหาร
เสียใจ
ร้องไห้ดีกว่าวะ
ทำงานแค่ 2 วัน
ได้หยุดอีก 2 วัน
เปงปลื้มมาก
เสาร์นี้จะกลับบ้านแล้วนะ
คิดถึงเตียงนอนอันอบอ่นของข้าเจ้า
ตอนนี้นั่งอัพสเปซอยู่ แอบเอาคอมที่มาฝึกงานนะเนี่ย
เค้าอนุญาติเเล้วถึงกล้า
คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ ม๊าก มากเลย
และก้อคิดถึงเพื่อน ๆทุกคน ยกเว้น อีโจ.... ให้อาหารปลาตั้งหลายรอบอาทิตย์นี้ไปให้อาหารปลาตั้งหลายรอบแนะ
เป็นการทำบุญในปีใหม่ที่พร้อมกันของพวกเราอ่ะ
ถึงแม้จะไปกันไม่ครบทุกคนแต่ก้อ
ปลาบปลื้มค้า.. ในแต่ละวันกว่าจะเช้า......กว่าจะเย็น
น้าน..นาน
14ม.ค ครบ11 เดือนแล้วนะที่รู้จักกันนะ
นานมะ นานวะ
นานพอที่จะคิดไรได้บ้างป่ะ
คิดดิ คิดตั้งหลายอย่าง
คิดว่า..ข้าเจ้าคบกะเค้าแบบไหนน้า
คิดว่า..ข้าเจ้าอยู่ในสถานะไหนน้า
คิดว่า..ข้าเจ้าคิดเข้าข้างตัวเองป่าวน้า
คิดว่า..ข้าเจ้า..คิดอะไรต่อดีหล่ะ
ม่ายรู้แล้วเว้ย..คิดมากก้อกลุ้ม
ไม่คิดก้อกลุ้ม..เหนื่อย
ข้าเจ้ามั่นใจว่าชนะได้ทุกเรื่อง
แต่ข้าเจ้าแพ้เรื่องแบบนี้ง่ะ
จะทำไรก้อกลัวเสียฟร์อม...ตาหลอด
ไม่ได้ทำก้อเสียใจ
ขนาดส่งข้อความไปถามเค้าแล้วนะว่าคิดยังไง
เค้าก้ออุตส่าห์โทรกลับมา
กูก้อปิดเครื่องหนีสะงั้นอ่ะ.. ทำไปทำไม
แล้วก้อมานั่งเสียใจ
คนอะไรไม่ยอมรับความจิง
กลัว..เจ็บ..ว่ะ คำว่า รัก
ความรักยากนักที่จะเข้าใจ... ถามใจตัวเองสิ ถามว่ารักใคร แล้วรักเค้าแบบไหน ความรักไม่จำเป็นต้องหวังสิ่งใดมากมาย ช่วงเวลา แห่งการรอคอยคัยสักคนนึงการรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน
และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น
แต่ก็เป็นโอกาสดี . . . ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก
ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน
เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .
ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ รักตัวเอง
ความจริงแล้ว . . . การรักตัวเอง ไม่ยากเลย ใกล้แล้วแหละใกล้สอบแล้วแหละ
พวกเมริงอ่านหนังสือกันอย่างวะ
กูยังไม่เริ่มเลยอ่ะ
ยังไงก้อ M-MAX เว้ย เหมือนเช่นเคย
กินทีไร หลับทู้ก ที
โทรกระตุ้น ทุก 30 นาทีนะแตงสา
เพื่อน ๆจะได้อ่านหนังสือกันถ้วนหน้า
โชค AAA
กันทุกคน
to.....
ANT สำหรับไอ้ผู้ชายที่มันทำให้เมริงต้องเสียน้ำตา
กูรู้ว่ามันนาน และทำใจลำบาก ยังไงเมริงก้อมีเพื่อนอย่างพวกกูอยู่นะ
ถึงกูจะช่วยไรเมริงไม่ได้มาก แต่ยังมีกูอยู่ กูอยู่ข้างเมริงสาเหมอ.... |
|
|
