วันหนึ่งเราจะรู้สึกเหนื่อยเพราะความรักที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว

 

คนที่ไม่ยอมให้เราเดินตามหลัง . . . แต่เดินเคียงข้างกัน

คนที่ไม่บังคับให้เราทำอะไรในแบบที่เราไม่ชอบ

คนที่ไว้จัย ให้อภัย  ซื่อสัตย์

. . . นั่นแหละ คือคนที่รักเราจิง

 

เพราะเราจะเสียจัย

หากเขาเปลี่ยนไปหยิบยื่นความโชคดี

 

ที่ควรจะเป็นของเราไปให้คนอื่น (เพราะเราจะอิจฉา???)

เชื่อในเหตุการณ์ที่นำพาความรักมาให้ หรือไม่ก้อสร้างเองนะ

อย่าบอกว่าไม่รัก

ถ้าเราไม่สามารถสบตาเขาได้อย่างบริสุทธิ์ใจ

อย่าบอกว่ารัก

ถ้าเราไม่รู้สึกวูบวาบเวลาอยู่ใกล้ ๆ

อย่าบอกว่าไม่คิดถึง

ถ้าหัวใจเราไม่อาจลืม

อย่าบอกว่าคิดถึง

ถ้าเพิ่งจากกัน

ลองคุยกันหั้ยมากขึ้น รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยใจ

จะทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จักความรัก

อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งมีน้ำตา

ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งกำลังร้องไห้

อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งพูด

ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการฟัง

อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหยิบยื่น

แต่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการ

เขาเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับเรา.....(แล้วเหรอ เห๊อะ ๆ )

พยายามรักษาเขาไว้

เพราะเมื่อเขาหลุดลอยไปแล้ว

เราจะไม่สามารถเรียกร้องความรู้สึกต่าง ๆ กลับมาได้อีก

เหมือนเวลาที่ไม่สามารถย้อนเดินกลับ -_-"

แต่ก้อลองทำความเข้าใจล่ะกัน เผื่ออะไร ๆ มันจะดีขึ้นมาบ้างอะ